Uitvoerders‎ > ‎

Muhiddin Dürrüoglu

Deze pianist en componist werd geboren in 1969 in Turkije, maaer hij heeft ondertussen de Belgische nationaliteit aangenomen. Sinds 1987 woont hij in Brussel. Na een licentie piano aan het Staatconcervatorium van Ankara, maakte hij zijn hogere studies piano af aan het Conservatorium van Brussel in de klas van Jean-Claude Vanden Eynden. Muhiddin Dürrüoglu behaalde eveneens zihn Eerste Prijs harmonie en praktische harmonie, en het Hoger Diploma Piano en Kamermuziek.

Studeert hij aan het Muziekkapel Koningin Elisabeth (1992) waar hij met grote onderscheiding zijn diploma virtuositeit behaalt, en een Fulbright beurs, trekt hij vervolgens naar de University School of Music Indiana (VSA) om er zijn piano en componisten opleiding te vervolledigen bij Edward Auer en Don Freund.

Muhiddin Dürrüoglu is laureaat van het Concours Nany Philippart en hij verkreeg een beurs van de Belgische Stichting Roeping. Voor zijn uitvoeringen van Belgische muziek ontving hij de Pelemans prijs. Hij als finalist op het Europees Concours voor piano.

Sinds 1993 de bekroning van zijn componisten carrière vond plaats met de toekenning van de Prijs Arthur De Greef en Prijs Irène Fuérison van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van België, van de prijs van de Académie Lutèce de Paris en van de Sabam prijs. In maart 2000 kreeg hij op het Concours International de composition “Musique du XXe siècle” te Orlèans de prijs van de Fondation de France voor zijn pianowerk “Le Tourneur”.

Hij is zeer actief betrokken bij het Belgisch muzikaal leven. Begeleider en professor kamermuziek aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Brussel heeft hij meerdere werken van Belgische componisten op CD gebracht, waaronder “Cent ans de piano belge” (Pavane: ADW 7379)

Hij speelt ook regelmatige met de klarinettist Ronald van Spaendonck en de celliste Marie Hallynck met wie hij het Kheops Ensemble stichtte.

Zijn composities verwijzen vaak naar de Oriënt: “Le Tourneur” haalt de Turkse dansende derwisj voor de geest, maar hij nodigt eveneens zijn luisteraars uit tot nog verdere reizen, zoal in “...des pas sur la lune...” tevens ook een hulde aan Debussy, en “Nebula” dat hij afschildert als “een droomreis doorheen een extra-galactische nevel”...